The Georgian Diaspora of Jerusalem
Information regarding the settlement of the Georgian ethnic element in Jerusalem is provided by certain foreign traveling pilgrims and political figures. Among these, one may name Benjamin of Tudela (12th c.), Kirakos Gandzaketsi (13th c.), Jacques de Vitry (13th c.), Johann Tucher, Bernhard von Breydenbach (15th c.), Duke Friedrich II, Jan Want (16th c.), Bernard Surius (17th c.) and others. The Georgian Diaspora of Jerusalem changed over time, which was conditioned by various reasons: the existing political-economic and international situation of Georgia. The circumstances present in the Middle East, Palestine, and Jerusalem itself also had decisive significance. Archaeological materials and legends serve as indicators of the existence of populous Georgian settlements (e.g., the village of Malha) located in Jerusalem and its environments. The establishment of a hospice and monasteries in this city by Peter the Iberian in the 5th century, and the existence of a bishopric in the 6th century, point to the presence of a numerous Georgian community in Jerusalem. The number of Georgians in Jerusalem sharply decreased as a result of the conquest of Jerusalem and the persecution of Christians, initially by the Persians (614), and subsequently by the Arabs.
From the 9th century, the Georgian Diaspora of Jerusalem strengthens once again. From the 10th century, Georgian monks multiplied to such an extent that the King of Georgia, Bagrat Kurapalates, appointed a bishop in 1050. The Crusader period in Jerusalem was successful for the Georgians. As a result of the conquest of Jerusalem by the Muslims (1187) and the tireless efforts of Queen Tamar, the situation significantly changed during the final period of her reign, although Georgian churches and monasteries still remained in the hands of the Muslims; the condition of the Georgian Diaspora of Jerusalem was particularly severe during the reign of the Mamluk Sultan Baibars (1260–77), which is also reflected in Georgian hagiographic works. The participation of Georgians in the Mongol campaigns against Egypt played an important role in the deterioration of Georgian-Egyptian relations. According to the German J. Tucher, in the 1470s-80s, Georgians occupied the third place in Jerusalem by population size, following the European Catholics and Greeks. At the end of the same century, the German Bernhard von Breydenbach saw many Georgian clerical and secular individuals in Jerusalem. According to another account, the Georgians also possessed their own cemetery outside the city, at the Damascus Gate, on the field of Agrippa. The situation for the Georgians worsened following the conquest of Jerusalem by the Turks (1516). From this time the weakening of Georgian positions begins, which was followed, primarily, by the loss of monasteries. The Georgian colony continuously diminished and ceased to exist from the middle of the 17th century.
Sources: კონჭოშვილი პ., მოგზაურობა წმ. ქალაქ იერუსალიმსა და წმ. ათონის მთაზედ, თბ., 1901.
Literature: გოჩოლეიშვილი დ., იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის ისტორიიდან (XIII ს. 70-იანი წლები), «მაცნე». ისტ., არქეოლ., ეთნოგრ. და ხელოვნების ისტ. სერია, 1975, №4; თამარაშვილი მ., ქართული ეკლესია დასაბამიდან დღემდე ზ. ალექსიძისა და ჯ. ოდიშელის გამოც., თბ., 1995; მამისთვალიშვილი ე., ქართველები და ბიბლიური სამყარო, თბ., 1998; მენაბდე ლ., ძველი ქართული მწერლობის კერები. II თბ., 1980; მეტრეველი ე., მასალები იერუსალიმის ქართული კოლონიის ისტორიისათვის (XI–XVII), თბ., 1962; ჟანენი რ., ქართველები იერუსალიმში. ავტორის წინასიტყვაობით, თარგმ. ფრანგულიდან შალვა ვარდიძისა, სტამბოლი, 1921; ფერაძე გ., უცხოელ პილიგრიმთა ცნობები პალესტინის ქართველი ბერებისა და ქართული მონასტრების შესახებ, გ. ჯაფარიძის გამოც., თბ., 1995; 15.II. 1985; ჯაფარიძე გ., იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის დაარსება XI ს. 30-იანი წლების ახლო აღმოსავლეთის დიპლომატიის შუქზე, წგ.: ახლო აღმოსავლეთი და საქართველო, IV, თბ., 2005; მისივე, როდის დაუბრუნეს ქართველებს მამლუქების მიერ მიტაცებული ჯვრის მონასტერი, წგ.: შოთა მესხია - 90, თბ., 2006.
E. Mamistvalishvili
